Giresun’da yeni görevine başlayan Vali Mustafa Koç’un, engelli bireylere karşı hassasiyetiyle biliniyor.

Bu şehirde yaşayan binlerce engelli için bu bilgi sıradan bir detay değil, adeta bir umut ışığı.

Çünkü Giresun’da engellilerin sorunları yığınla birikmiş durumda.

Türkiye ortalamasının üzerinde engelli nüfusa sahip bir il olmamıza rağmen, engellilerin hayatını kolaylaştıracak tesislerden neredeyse yoksunuz.

“Engelsiz yaşam” deniliyor ama bu söz, Giresun’da yıllardır sadece kâğıt üzerinde kalıyor.

Komşu illerde, hatta birçok ilçede bile Engelsiz Yaşam Merkezleri kurulmuşken, Giresun’da bu iş tam anlamıyla yılan hikâyesine döndü.

Gerekçe hep aynı: “Arsa bulunamadı.”

Yıllardır arsa bulunamayan bir şehir olur mu?

Oluyormuş… Giresun’da oluyor.

Engelli bireyler artık laf değil, icraat istiyor.

Bu merkezin bir an önce yapılmasını bekliyorlar.

Bir başka utanç tablosu da Giresun Kalesi…

Şehrin kalbi denilen, yaz aylarında binlerce insanın uğrak yeri olan bu tarihi alanda ne acıdır ki engelli tuvaleti yok.

Geçtiğimiz yaz yaşanan bir olay bu ayıbı adeta yüzümüze vurdu.

Kayseri plakalı iki araç Giresun Kalesi’ndeki sosyal tesisin önünde park etti.

Araçlardan biriyle gelen, aralarında bedensel engelli bireylerin de bulunduğu 7 kişi, tuvalet ihtiyacı için engelli tuvaletini sordu.

Aldıkları cevap kısa ve netti: “Yok.”

Duyduklarına inanamadılar.

Böylesine turistik bir noktada, şehrin vitrini sayılan bir yerde engelli tuvaletinin olmamasına hayret ettiler.

“Şehir modern görünüyor ama bu durum Giresunlulara yakışmıyor” diyerek sitem ettiler.

Ve ardından, engelli tuvaleti bulabilmek için araçlarına binip jet hızıyla kaleden uzaklaştılar.

Turizm konuşuyoruz ama en temel insani ihtiyaçları bile karşılayamıyoruz.

Şehir merkezinden sahile geçişler de ayrı bir çile.

Karayolu karşısındaki sahile ulaşmak için engellilerin kullanabileceği üst geçitler son derece yetersiz.

Alt geçit ise hiç yok.
Bu sadece engellileri değil, bebek arabasıyla dolaşan anneleri, büyük valiz taşıyan vatandaşları da mağdur ediyor.

Üniversite sapağı ve Jandarma Plajı bölgesindeki alt geçitlerden en az birisinin engellilerin rahatça kullanabileceği şekilde düzenlenmesi şart.

Şehir içindeki kaldırımlar ve sahil bandı da ayrı bir sorun.

Engelli araçlarının rahatça ilerleyebileceği yol ağı yok denecek kadar az.

Kaldırımlar ya dar, ya işgal altında ya da bozuk.

“Engelliler için şehir” diyoruz ama engellinin şehirde yürüyecek yolu bile yok.

Bir de kurs meselesi var…

Engelliler şu an sağlıksız, yetersiz mekânlarda Halk Eğitim kurslarına katılmaya çalışıyor.

Daha düzgün, daha erişilebilir alanlar sağlansa, emin olun çok daha fazla engelli birey bu kurslara katılacak, hayata daha güçlü tutunacak.

Yetkililer zaman zaman engellilerle ilgili nutuklar atıyor, güzel sözler söylüyor.

Ama iş icraata gelince ortada elle tutulur bir şey yok.

Engellilere yeterince sahip çıkılmadı, hak ettikleri imkânlara kavuşturulmadılar.

İşte tam da bu noktada gözler Giresun’a yeni atanan Vali Mustafa Koç’a çevrilmiş durumda.

Engelliler bütün umudunu ona bağlamış durumda.

Yıllardır ertelenen, görmezden gelinen sorunlar artık çözüm istiyor.

“Bu işi yaparsa Vali Koç yapar” diyenlerin sayısı az değil.

Vali Koç’un, engellilerin sorunlarını tek tek ele alacağına, kangren haline gelen Engelsiz Yaşam Merkezi için nihayet arsa temin edeceğine, bu şehri engelliler için de yaşanabilir hale getirecek adımları atacağına dair güçlü bir beklenti var.

Allah yar ve yardımcısı olsun.